شوک دوگانه به بازار شکر

شوک اول؛ محدودیت عرضه

سیاست‌های صادراتی و شرایط نامساعد آب‌وهوایی، عرضه شکر را در دو مبدأ اصلی تولید محدود کرده‌اند. زمانی که یک صادرکننده بزرگ برای حمایت از بازار داخلی صادرات خود را کاهش می‌دهد و مبدأ دیگری نیز با افت تولید ناشی از شرایط اقلیمی روبه‌رو می‌شود، حجم شکر در دسترس بازارهای وارداتی به شکل محسوسی کاهش پیدا می‌کند.

نتیجه این شرایط، افزایش فاصله قیمتی میان شکر سفید ICUMSA 45 و شکر خام، محدود شدن عرضه واقعی و طولانی‌تر شدن زمان تحویل است. در چنین بازاری، تعداد فروشندگانی که واقعاً توان اجرای قرارداد را دارند، بسیار کمتر از چیزی است که در ظاهر بازار دیده می‌شود.

شوک دوم؛ افزایش هزینه

در کنار محدودیت عرضه، هزینه‌های حمل‌ونقل و نرخ ارز نیز مسیر مستقلی را طی می‌کنند.

تقویت دلار، هزینه خرید را برای واردکنندگانی که با ارزهای محلی فعالیت می‌کنند افزایش می‌دهد. از سوی دیگر، رشد کرایه حمل، بیمه و هزینه‌های مسیر، قیمت CFR را پیش از رسیدن کالا به مقصد بالاتر می‌برد.

به همین دلیل، قیمت اعلام‌شده شکر تنها بخشی از هزینه واقعی معامله را نشان می‌دهد؛ آنچه سودآوری یا زیان یک معامله را تعیین می‌کند، هزینه نهایی تأمین است، نه صرفاً قیمت کالا.

خریداران چگونه باید واکنش نشان دهند؟

در چنین شرایطی، تصمیم‌گیری صرفاً بر مبنای قیمت روز بازار می‌تواند گمراه‌کننده باشد. رویکرد مؤثرتر این است که: خرید را از مبدأهای تأییدشده و قابل اتکا انجام دهید؛ اختلاف قیمت میان شکر سفید و شکر خام را به‌عنوان یکی از مهم‌ترین شاخص‌های محدودیت عرضه به‌صورت مستمر رصد کنید؛ و هزینه حمل‌ونقل، بیمه و نرخ ارز را از ابتدای مذاکره وارد مدل مالی معامله کنید، نه در مرحله نهایی.

هر یک از این دو شوک به‌تنهایی قابل مدیریت است؛ اما زمانی که هم‌زمان رخ می‌دهند، ساختار هزینه کل زنجیره تأمین را به‌طور کامل بازتعریف می‌کنند.