تنگه باز شد؛ اما هزینه‌ها تغییری نکرد

چرا هزینه‌ها بلافاصله کاهش پیدا نمی‌کنند؟

بازارها معمولاً بازگشایی یک مسیر را نشانه بازگشت شرایط عادی می‌دانند، اما ساختار هزینه در زنجیره تأمین به این سرعت تغییر نمی‌کند.

حق بیمه ریسک جنگ و هزینه‌های بیمه معمولاً در زمان بحران به‌سرعت افزایش می‌یابند، اما کاهش آن‌ها تدریجی است. از سوی دیگر، شرکت‌های کشتیرانی که در دوران بحران مسیرهای خود را تغییر داده‌اند، تا زمانی که بهره‌وری شبکه دوباره تثبیت نشود، برنامه‌های عملیاتی و نرخ‌های جدید خود را حفظ می‌کنند.

به همین دلیل، حتی پس از بازگشایی مسیر، هزینه حمل‌ونقل می‌تواند همچنان بالاتر از سطح معمول باقی بماند.

هزینه‌های پنهان بحران کدام‌اند؟

افزایش هزینه معمولاً در سه بخش اصلی دیده می‌شود: حق بیمه ریسک جنگ و بیمه که معمولاً با تأخیر نسبت به کاهش ریسک واقعی تعدیل می‌شود؛ برنامه حرکت کشتی‌ها و قابلیت اطمینان شبکه که تا بازسازی کامل مسیرهای حمل‌ونقل به وضعیت عادی بازنمی‌گردد؛ و قراردادهای حمل‌ونقل که در دوران بحران با نرخ‌های بالاتر منعقد شده‌اند و تا پایان اعتبار خود همچنان اجرا می‌شوند.

مجموع این عوامل باعث می‌شود هزینه واقعی حمل، برای مدتی بیشتر از آن چیزی باشد که صرفاً از روی باز شدن مسیرهای دریایی انتظار می‌رود.

راهبرد مناسب برای خریداران و واردکنندگان

به جای آنکه بازگشایی مسیر را پایان بحران بدانید، آن را آغاز مرحله‌ای از تعدیل تدریجی بازار در نظر بگیرید: هزینه واقعی زنجیره تأمین را بر اساس داده‌های عملیاتی محاسبه کنید، نه صرفاً تیترهای خبری؛ قراردادهایی را که در اوج بحران منعقد شده‌اند، با بازگشت تدریجی شرایط دوباره ارزیابی و در صورت امکان مذاکره کنید؛ و تا زمانی که قابلیت اطمینان شبکه حمل‌ونقل به سطح پایدار نرسیده است، گزینه‌های جایگزین حمل و مسیرهای مختلف را حفظ کنید.

در تجارت بین‌الملل، کاهش ریسک معمولاً زودتر از کاهش هزینه اتفاق می‌افتد.